Gebiedsontwikkeling
Vermindering van de hellingszone ten gunste van meer kwaliteit en natuurbehoud
Het aantal skipistes groeit al lange tijd niet meer. Het aantal skigebieden bereikte zijn hoogtepunt in de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw. Aangewakkerd door de ongewoon sneeuwrijke jaren ’60 ontstonden er over de gehele Rothaarkam skigebieden. In de loop van de sneeuwarme jaren 80 en 90 hebben veel van de kleine skigebieden, meestal in de afgelegen middelhoge hoogten, hun activiteiten weer gestaakt.
Het voor wintersport gebruikte gebied neemt al jaren af. 34 skigebieden met voorheen 42 skiliften en 64 hectare pisteoppervlak hebben hun activiteiten gestaakt. Het daadwerkelijke pisteoppervlak is met 13,7 procent afgenomen.
Groei van het aantal seizoensdagen - Vermindering van de oppervlakte van de hellingen
Het Masterplan Wintersport-Arena, dat in de jaren 1990 werd ontwikkeld, werd begin 2000 uitgevoerd. Het leidde tot een snelle ontwikkeling van de kwaliteit van de pistes, het comfort van de liften, de betrouwbaarheid van de sneeuw en dus het aantal openingsdagen. Het pistengebied werd hierbij echter niet uitgebreid.
Sinds de jaren 1980 is de oppervlakte van de pistes die worden gebruikt voor wintersport juist afgenomen. Dit werd duidelijk gedaan ten gunste van meer kwaliteit en natuurbehoud. Tegenwoordig valt het grootste deel van de heringerichte gebieden onder natuurbescherming. Grote delen van de nog actieve skigebieden vallen ook onder natuurbescherming.
Concentratie in een klein gebied
Bijna 90 procent van het totale pisteoppervlak bevindt zich binnen een straal van vijf kilometer rond de Kahler Asten. Maar zelfs hier kunnen natuurliefhebbers genieten van uitgestrekte landschappen die onaangetast zijn door de wintersport. Door de inkrimping van de voor de wintersport gebruikte oppervlakten is niet alleen de kwaliteit van het wintersportaanbod verbeterd. Door de concentratie op een klein aantal hoogwaardige locaties wordt de druk op kwetsbare gebieden verlicht.
Het overgrote deel van de bossen blijft grotendeels onaangetast door de wintersportactiviteiten en vormt een veilig toevluchtsoord voor de inheemse dieren, die in de winter extra rust nodig hebben.
De huidige pisteoppervlakte van de wintersportarena Sauerland bedraagt 248,3 hectare. In totaal bedraagt het aandeel van de skipisteoppervlakte ongeveer 0,047 procent van de totale oppervlakte van de onderzochte regio Sauerland/Siegerland-Wittgenstein. Daartegenover staan alleen al in het Sauerland 40.000 kilometer aan deels intensief gebruikte wandelpaden. Slechts een zeer klein deel, zoals parkeerplaatsen of gebouwen voor horeca op de pistes, bestaat uit verhard oppervlak. Het overgrote deel bestaat uit weiden.
Ongeveer 159 hectare wordt van sneeuw voorzien, dat is ongeveer 64 procent van de totale pisteoppervlakte en ongeveer 0,030 procent van de totale oppervlakte van de onderzochte regio Sauerland/Siegerland-Wittgenstein. Skihellingen zijn geen eentonige sportterreinen en grotendeels geen verhardde oppervlakken. Het gaat grotendeels om weidegebieden en natuurgebieden die deels ecologisch waardevol zijn en door extensief gebruik en onderhoud in stand worden gehouden. 18,5 procent van de skihellingen in het Sauerland/Siegerland-Wittgenstein is ofwel een FFH-gebied ofwel een natuurreservaat.
In het skigebied Willingen is dat zelfs 42 procent. Deze beschermde gebieden zijn grotendeels aangewezen in reeds lang bestaande skigebieden.